Είχα φτιάξει τα ρούχα μου από την προηγούμενη μέρα, πράγμα ασυνήθιστο για μένα, αφού τα αφήνω όλα για την τελευταία στιγμή. Ήμουν ενθουσιασμένη!! Τώρα μεταξύ μας, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν ενθουσιασμός, άγχος ήταν.

Τέλος πια το νηπιαγωγείο!!

Είχα ακούσει τόσα και τόσα για το νέο μεγάλο σχολείο με τις πολλές αίθουσες και τους πολλούς μαθητές. Δημοτικό το λέγανε.

Θα έκανα καινούργιους φίλους, θα μάθαινα καινούργια πράγματα. Σίγουρα θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία.

Έμεινα ξύπνια μέχρι αργά, μη μπορώντας να κοιμηθώ από την ανυπομονησία. Τι και αν το νέο μου σχολείο δεν είναι όπως το φαντάζομαι; Και αν οι δάσκαλοι δεν ζητάνε από τα παιδιά τίποτα άλλο παρά μόνο να διαβάζουν όλη μέρα; Αυτά κι άλλα πολλά στριφογύριζαν μέσα στο κεφάλι μου. Όταν τελικά «ο Μορφέας με πήρε στην αγκαλιά του» είδα ένα όμορφο όνειρο. Ήμουνα λέει σ’ ένα μεγάλο, πολύχρωμο κτίριο. Αμέτρητα παιδιά έτρεχαν χαρούμενα στην αυλή. Άλλα έπαιζαν κρυφτό, άλλα κυνηγητό. Ήταν όλα τόσο χαρούμενα!! Αυτό ήταν λοιπόν το Δημοτικό.

Το πρωί ξύπνησα νωρίτερα απ’ όλους. Κάθισα στο κρεβάτι μου και περίμενα τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν. Οχτώ παρά δέκα ήμουν έτοιμη. Η μαμά με πήγε στο νέο μου σχολείο. Λίγο πριν περάσω τη μεγάλη αυλόπορτα σταμάτησα απότομα. «Τι συμβαίνει;» με ρώτησε η μαμά. Δεν απάντησα, απλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Απλά φοβόμουνα. Μόλις θα περνούσα τη μεγάλη πόρτα θα άρχιζε ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή μου. Θα ξεκινούσε ένα ταξίδι που θα διαρκούσε έξι ολόκληρα χρόνια. Πόσο εύκολα μπορεί να διαχειριστεί ένα παιδί τόσο έντονα συναισθήματα; Τώρα όμως δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Θα ήμουν θαρραλέα, άλλωστε δεν είχα κι άλλη επιλογή. Μπήκα μέσα, είδα τη μαμά μου να με χαιρετάει από τα κάγκελα. Με σφιγμένη την καρδούλα μου τη χαιρέτησα κι εγώ.

Χτύπησε το κουδούνι. Μαζευτήκαμε όλοι στο αμφιθέατρο και μας έβαλαν σε σειρές. Είχε έρθει ο παπάς. Αφού μας ευλόγησε, μας ευχήθηκε καλή σχολική χρονιά και η δασκάλα μας μας οδήγησε στην τάξη μας. Στην πρώτη μας τάξη. Συστηθήκαμε. Τους πιο πολλούς συμμαθητές μου τους ήξερα, γνώρισα όμως και καινούργιους. Τελικά ξεπέρασα τον φόβο μου. Κάθε μέρα ήταν μοναδική για μένα. Τελείωσε η πρώτη τάξη. Καιρός να πάμε στη Δευτέρα. Τώρα εγώ ήμουν αυτή που παρατηρούσε τα «πρωτάκια» που περνούσαν τη μεγάλη καγκελόπορτα για πρώτη φορά. Έδειχναν όλα τόσο φοβισμένα. Με τον καιρό όμως συνήθιζαν.

Πάντα ζήλευα τους μαθητές της έκτης τάξης. Ήταν οι μεγαλύτεροι, πήγαιναν περισσότερες εκδρομές, έκαναν περισσότερες δραστηριότητες, είχαν περισσότερα δικαιώματα. Με πόση ανυπομονησία περίμενα να έρθει και η δική μου σειρά. Πέρασαν τα χρόνια και έγινα κι εγώ μαθήτρια της έκτης τάξης. Τελικά δεν ήταν τόσο απλό να είσαι ο μεγαλύτερος μαθητής του σχολείου. Περισσότερες υποχρεώσεις. Πρέπει πάντα να δίνεις το καλό παράδειγμα, όλοι οι άλλοι περιμένουν πάντα κάτι καλύτερο από σένα.

Και μετά πουφ…..

Όλα εξαφανίζονται σαν σύννεφο στον άνεμο. Το κεφάλαιο αυτό κλείνει για να δώσει τη θέση του σ’ ένα άλλο. Όπως ακριβώς γίνεται στα βιβλία. Δεν είμαστε οι πρώτοι, ούτε και οι τελευταίοι. Όλες μας οι επιτυχίες και οι αποτυχίες απλά ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου. Σήμερα έχουμε την τιμητική μας, είμαστε οι φετινοί απόφοιτοι του Δημοτικού. Και μετά είμαστε πάλι πρωτάκια, αυτή τη φορά όμως σ’ ένα μεγαλύτερο σχολείο, το Γυμνάσιο.

 Αυτό το ταξίδι τελείωσε!!!!

Read More »

Είχα φτιάξει τα ρούχα μου από την προηγούμενη μέρα, πράγμα ασυνήθιστο για μένα, αφού τα αφήνω όλα για την τελευταία στιγμή. Ήμουν ενθουσιασμένη!! Τώρα μεταξύ μας, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν ενθουσιασμός, άγχος ήταν.

Τέλος πια το νηπιαγωγείο!!

Είχα ακούσει τόσα και τόσα για το νέο μεγάλο σχολείο με τις πολλές αίθουσες και τους πολλούς μαθητές. Δημοτικό το λέγανε.

Θα έκανα καινούργιους φίλους, θα μάθαινα καινούργια πράγματα. Σίγουρα θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία.

Έμεινα ξύπνια μέχρι αργά, μη μπορώντας να κοιμηθώ από την ανυπομονησία. Τι και αν το νέο μου σχολείο δεν είναι όπως το φαντάζομαι; Και αν οι δάσκαλοι δεν ζητάνε από τα παιδιά τίποτα άλλο παρά μόνο να διαβάζουν όλη μέρα; Αυτά κι άλλα πολλά στριφογύριζαν μέσα στο κεφάλι μου. Όταν τελικά «ο Μορφέας με πήρε στην αγκαλιά του» είδα ένα όμορφο όνειρο. Ήμουνα λέει σ’ ένα μεγάλο, πολύχρωμο κτίριο. Αμέτρητα παιδιά έτρεχαν χαρούμενα στην αυλή. Άλλα έπαιζαν κρυφτό, άλλα κυνηγητό. Ήταν όλα τόσο χαρούμενα!! Αυτό ήταν λοιπόν το Δημοτικό.

Το πρωί ξύπνησα νωρίτερα απ’ όλους. Κάθισα στο κρεβάτι μου και περίμενα τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν. Οχτώ παρά δέκα ήμουν έτοιμη. Η μαμά με πήγε στο νέο μου σχολείο. Λίγο πριν περάσω τη μεγάλη αυλόπορτα σταμάτησα απότομα. «Τι συμβαίνει;» με ρώτησε η μαμά. Δεν απάντησα, απλά δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Απλά φοβόμουνα. Μόλις θα περνούσα τη μεγάλη πόρτα θα άρχιζε ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή μου. Θα ξεκινούσε ένα ταξίδι που θα διαρκούσε έξι ολόκληρα χρόνια. Πόσο εύκολα μπορεί να διαχειριστεί ένα παιδί τόσο έντονα συναισθήματα; Τώρα όμως δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Θα ήμουν θαρραλέα, άλλωστε δεν είχα κι άλλη επιλογή. Μπήκα μέσα, είδα τη μαμά μου να με χαιρετάει από τα κάγκελα. Με σφιγμένη την καρδούλα μου τη χαιρέτησα κι εγώ.

Χτύπησε το κουδούνι. Μαζευτήκαμε όλοι στο αμφιθέατρο και μας έβαλαν σε σειρές. Είχε έρθει ο παπάς. Αφού μας ευλόγησε, μας ευχήθηκε καλή σχολική χρονιά και η δασκάλα μας μας οδήγησε στην τάξη μας. Στην πρώτη μας τάξη. Συστηθήκαμε. Τους πιο πολλούς συμμαθητές μου τους ήξερα, γνώρισα όμως και καινούργιους. Τελικά ξεπέρασα τον φόβο μου. Κάθε μέρα ήταν μοναδική για μένα. Τελείωσε η πρώτη τάξη. Καιρός να πάμε στη Δευτέρα. Τώρα εγώ ήμουν αυτή που παρατηρούσε τα «πρωτάκια» που περνούσαν τη μεγάλη καγκελόπορτα για πρώτη φορά. Έδειχναν όλα τόσο φοβισμένα. Με τον καιρό όμως συνήθιζαν.

Πάντα ζήλευα τους μαθητές της έκτης τάξης. Ήταν οι μεγαλύτεροι, πήγαιναν περισσότερες εκδρομές, έκαναν περισσότερες δραστηριότητες, είχαν περισσότερα δικαιώματα. Με πόση ανυπομονησία περίμενα να έρθει και η δική μου σειρά. Πέρασαν τα χρόνια και έγινα κι εγώ μαθήτρια της έκτης τάξης. Τελικά δεν ήταν τόσο απλό να είσαι ο μεγαλύτερος μαθητής του σχολείου. Περισσότερες υποχρεώσεις. Πρέπει πάντα να δίνεις το καλό παράδειγμα, όλοι οι άλλοι περιμένουν πάντα κάτι καλύτερο από σένα.

Και μετά πουφ…..

Όλα εξαφανίζονται σαν σύννεφο στον άνεμο. Το κεφάλαιο αυτό κλείνει για να δώσει τη θέση του σ’ ένα άλλο. Όπως ακριβώς γίνεται στα βιβλία. Δεν είμαστε οι πρώτοι, ούτε και οι τελευταίοι. Όλες μας οι επιτυχίες και οι αποτυχίες απλά ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου. Σήμερα έχουμε την τιμητική μας, είμαστε οι φετινοί απόφοιτοι του Δημοτικού. Και μετά είμαστε πάλι πρωτάκια, αυτή τη φορά όμως σ’ ένα μεγαλύτερο σχολείο, το Γυμνάσιο.

 Αυτό το ταξίδι τελείωσε!!!!

Read More »

Σήμερα ασχοληθήκαμε με τη μέτρηση όγκου στο μάθημα των μαθηματικών. Διαλέξαμε ένα διαφορετικό τρόπο για να κατανοήσουμε έννοιες όπως όγκος, κυβικό μέτρο κλπ. Από παλιά ξύλα που βρήκαμε στην αποθήκη του σχολείου, μερικές σιδερογωνίες και αρκετές βίδες κατασκευάσαμε ένα κυβικό μέτρο. Στη συνέχεια ζητήθηκε από τους μαθητές να εκτιμήσουν πόσοι τέτοιοι κύβοι "χωράνε" μέσα στην αίθουσά μας. Τέλος μετρήσαμε τις τρεις διαστάσεις της τάξης μας και οι μαθητές υπολόγισαν με ακρίβεια τον όγκο της σχολικής αίθουσας. 155.9 κ.μ. 

Μέτρηση όγκου

Read More »

Σήμερα ασχοληθήκαμε με τη μέτρηση όγκου στο μάθημα των μαθηματικών. Διαλέξαμε ένα διαφορετικό τρόπο για να κατανοήσουμε έννοιες όπως όγκος, κυβικό μέτρο κλπ. Από παλιά ξύλα που βρήκαμε στην αποθήκη του σχολείου, μερικές σιδερογωνίες και αρκετές βίδες κατασκευάσαμε ένα κυβικό μέτρο. Στη συνέχεια ζητήθηκε από τους μαθητές να εκτιμήσουν πόσοι τέτοιοι κύβοι "χωράνε" μέσα στην αίθουσά μας. Τέλος μετρήσαμε τις τρεις διαστάσεις της τάξης μας και οι μαθητές υπολόγισαν με ακρίβεια τον όγκο της σχολικής αίθουσας. 155.9 κ.μ. 

Μέτρηση όγκου

Read More »

Πλησιάζει ο καιρός.... σε λίγες μέρες βγάζουμε φτερά και πετάμε μακριά. Όπως όλα τα πουλιά όταν μεγαλώνουν, έτσι κι εμείς θα αφήσουμε τη φωλιά μας. Ποτέ φυσικά δεν θα ξεχάσουμε τα έξι χρόνια που περάσαμε μαζί με όλα αυτά κι αυτούς που μας έκαναν να χαρούμε αλλά και να λυπηθούμε. Πάλι εδώ γύρω θα πετάμε..... 
(Ευχαριστούμε τον κο Αρσένη για το σχεδιασμό του πετούμενου!!)

Read More »

Πλησιάζει ο καιρός.... σε λίγες μέρες βγάζουμε φτερά και πετάμε μακριά. Όπως όλα τα πουλιά όταν μεγαλώνουν, έτσι κι εμείς θα αφήσουμε τη φωλιά μας. Ποτέ φυσικά δεν θα ξεχάσουμε τα έξι χρόνια που περάσαμε μαζί με όλα αυτά κι αυτούς που μας έκαναν να χαρούμε αλλά και να λυπηθούμε. Πάλι εδώ γύρω θα πετάμε..... 
(Ευχαριστούμε τον κο Αρσένη για το σχεδιασμό του πετούμενου!!)

Read More »

Βαφτίστε τα όπως θέλετε.... Μια πανεύκολη συνταγή με 4 μόνο υλικά για τις μέρες της νηστείας κι όχι μόνο. 
400 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
200 γρ. ταχίνι (μαζί με το λαδάκι του)
200 γρ. μαρμελάδα (κατά προτίμηση σπιτική)
Ανακατέψτε τα υλικά και πλάσετε μικρά μπαλάκια. Κυλήστε τα σε ζάχαρη άχνη, πατήστε τα ελαφρά και βάλτε σε ταψάκι. Ψήστε 15-18 λεπτά περίπου σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς (προσοχή μην τα στεγνώσετε). 
Καλές γιορτές.

Read More »

Βαφτίστε τα όπως θέλετε.... Μια πανεύκολη συνταγή με 4 μόνο υλικά για τις μέρες της νηστείας κι όχι μόνο. 
400 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
200 γρ. ταχίνι (μαζί με το λαδάκι του)
200 γρ. μαρμελάδα (κατά προτίμηση σπιτική)
Ανακατέψτε τα υλικά και πλάσετε μικρά μπαλάκια. Κυλήστε τα σε ζάχαρη άχνη, πατήστε τα ελαφρά και βάλτε σε ταψάκι. Ψήστε 15-18 λεπτά περίπου σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς (προσοχή μην τα στεγνώσετε). 
Καλές γιορτές.

Read More »

Ημέρες νηστείας αλλά το γλυκό δεν λείπει από το τραπέζι μας. Με λίγα υλικά δημιουργήστε μια γλυκιά και υγιεινή πρόταση. Σοκολάτα υγείας, λιωμένη σε μπεν μαρί, αμύγδαλα καβουρντισμένα και σπασμένα, χαλβάς με γεύση κακάο και ψιλοκομμένα αποξηραμένα δαμάσκηνα. Τα αναμιγνύετε. τα στρώνετε σε ταψί με λαδόχαρτο και ψυγείο. Αν έχετε απορίες ρωτήστε τους μικρούς ζαχαροπλάστες που τα έφτιαξαν. Καλή επιτυχία. 

Read More »

Ημέρες νηστείας αλλά το γλυκό δεν λείπει από το τραπέζι μας. Με λίγα υλικά δημιουργήστε μια γλυκιά και υγιεινή πρόταση. Σοκολάτα υγείας, λιωμένη σε μπεν μαρί, αμύγδαλα καβουρντισμένα και σπασμένα, χαλβάς με γεύση κακάο και ψιλοκομμένα αποξηραμένα δαμάσκηνα. Τα αναμιγνύετε. τα στρώνετε σε ταψί με λαδόχαρτο και ψυγείο. Αν έχετε απορίες ρωτήστε τους μικρούς ζαχαροπλάστες που τα έφτιαξαν. Καλή επιτυχία. 

Read More »

Εδώ και καιρό οι μαθητές του ΣΤ'1 με την καθοδήγηση του δασκάλου των εικαστικών κου Αρσένη Γιώργου εκπόνησαν το project "Το σχολείο των ονείρων μας". Στο βίντεο που ακολουθεί θα καταλάβετε πόσο απαιτητικά είναι τα παιδιά, ίσως και ονειροπόλα. Το βίντεο επιμελήθηκε ο κύριός μας, Γιάννης Παπανικήτας.

Read More »

Εδώ και καιρό οι μαθητές του ΣΤ'1 με την καθοδήγηση του δασκάλου των εικαστικών κου Αρσένη Γιώργου εκπόνησαν το project "Το σχολείο των ονείρων μας". Στο βίντεο που ακολουθεί θα καταλάβετε πόσο απαιτητικά είναι τα παιδιά, ίσως και ονειροπόλα. Το βίντεο επιμελήθηκε ο κύριός μας, Γιάννης Παπανικήτας.

Read More »

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε σχολεία της χώρας το 10% του συνόλου των μαθητών πέφτουν θύματα ενδοσχολικής βίας από συνομηλίκους τους ή παιδιά διαφορετικών ηλικιών. Το ποσοστό των θυτών ανέρχεται στο 5% του μαθητικού πληθυσμού και η αναλογία των εμπλεκομένων σε περιστατικά βίας, αγοριών-κοριτσιών, είναι 3 προς 1, με τα αγόρια να υπερτερούν σε περιστατικά σωματικής βίας και τα κορίτσια σε περιστατικά λεκτικής.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/345#ixzz3Tc0I27Xa

Read More »

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε σχολεία της χώρας το 10% του συνόλου των μαθητών πέφτουν θύματα ενδοσχολικής βίας από συνομηλίκους τους ή παιδιά διαφορετικών ηλικιών. Το ποσοστό των θυτών ανέρχεται στο 5% του μαθητικού πληθυσμού και η αναλογία των εμπλεκομένων σε περιστατικά βίας, αγοριών-κοριτσιών, είναι 3 προς 1, με τα αγόρια να υπερτερούν σε περιστατικά σωματικής βίας και τα κορίτσια σε περιστατικά λεκτικής.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/345#ixzz3Tc0I27Xa

Read More »

Μια καταπληκτική δουλειά η οποία αδικήθηκε μιας και ολοκληρώθηκε με το τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς και έτσι δεν έτυχε της δέουσας προβολής. Απολαύστε τη δουλειά των μαθητών οι οποίοι "σκάλισαν" με πολύ επιμονή αλλά και προσοχή τα χρονοντούλαπα της ιστορίας και σας ταξιδεύουν στο χρόνο.

Read More »